I że Cię nie opuszczę aż do śmierci: lutego 2014

czwartek, 27 lutego 2014

Rozdział trzeci

-Miał zawała?- zapytałam doktora Dolly, u niego także miałam praktyki.
-Tak.-powiedział- Nie przyjmował tabletek na serce, i na dodatek tyle przeżył, nerwów, i wyszło szydło z worka.
-Ale wyjdzie z tego, będzie mógł normalnie żyć?
-Tak tylko będzie musiał brać tabletki, a teraz przepraszam muszę iść do innych pacjentów.
Tata spał. A ja postanowiłam zadzwonić do Anny.
-Halo- odezwała się Anna.
-Cześć. Jestem w szpitalu, tata miał zawał.- powiedziałam jej, żeby się nie przejmowała.
-Ojej.. a w jakim? Przyjadę do ciebie.
-Nie trzeba, poradzę sobie, ty mi powiedz jak ci poszła sesja?
-Była koszmarna.
-Tak myślałam, powiesz profesorowi że nie będzie mnie jeszcze tydzień.
-Jasne, ale mam nadzieję że na trening przyjdziesz?
-Oszalałaś, nie mogę, muszę ten tydzień przekazać tacie.
-Zastanów się jeszcze, to jest twoja szansa.
-Dobra.
-Zadzwoń do niego.
-Kogo?
-Leona!- powiedziała i się rozłączyła.
Całkiem o nim zapomniałam, ale jakoś nie chcę do niego zadzwonić, bo wiem że i on będzie mi ględził o tym treningu.
-Mania!- powiedział doktor Dolly.- Twój tata czuje się dobrze, teraz możesz do niego wyjść, za trzy do czterech dni go wypiszemy.
-Dziękuje.- powiedziałam.

Weszłam do sali, i już zostałam zawołana przez tatę.
-Mania!- zawołał.-Podejdź proszę.
-Tak?
-Nie musisz się martwić, ja sobie poradzę ty wracaj na studia.
-Studia nie zając, nie uciekną, a tobą ktoś musi się zająć.
-Ale ja już kogoś mam.
-Co?- czyżby tata sobie kogoś znalazł?
-Ma na imię Jane, jest w moim wieku, to jest moja pani psycholog, to dzięki niej postanowiłem odmienić swoje życie.
-Chodziłeś do psychologa?
-Tak. I nie masz się o co martwić, już od dawna myślimy żeby ona się do mnie przeprowadziła.
-No to w takim razie nie będę wam przeszkadzała.- bardzo się cieszyłam że tata znalazł sobie jakąś kobietę.

Wróciłam do New York-u, byłam tak zmęczona że od razu skierowałam się do swojego pokoju, ale coś mnie zaniepokoiło, jakieś śmiechy w Anny pokoju, albo ktoś u niej jest albo sobie przypaliła trawki i sama do siebie się śmieje.Weszłam do jej pokoju, i pierwsze co zobaczyłam to były kieliszki od wina. A dopiero zobaczyłam ją z jakimś kolesiem.
-O Mania, wróciłaś? - zapytała mnie Anna.
-Tak, ale jak chcesz to mogę wyjść.
-No weź przestań, zostań.
-O.K.- spojrzałam się na chłopaka.
-A..to jest Lukas- przedstawiła go Anna, a później podałam mu rękę i powiedziałam swoje imię.
-Jest studentem akademii wojskowej.
-Wspaniale.
-Opowiadałam mu o twojej pasji. Ty wiesz że on też ma kolegę co lubi pływać, i jest w tej... no.. grupie...-myślała.
-New York.- podpowiedziałam.
-Tak, może spotkasz się z nim i obgadasz z nim taktykę dostania się tam, co?
-Ja już się dostałam na trening, ale nie wiem czy pójdę, a teraz przepraszam ale muszę iść spać. Dobranoc.
-Dobranoc.- powiedzieli oboje w tym samym czasie.

Tej nocy nie mogłam spać, pierwszym powodem były głośne śmiechy Anny i Lukasa, a drugą moje myśli krzątające się od choroby mojego taty, do Leona. Nie mogłam o nim zapomnieć, a tak boję się do niego zadzwonić.

--------------------------------------------------------------------
No to jest III rozdział. Jestem dość sceptycznie do niego przekonana.

CZYTASZ = SKOMENTUJ
Ps. to mi bardzo pomaga.

niedziela, 23 lutego 2014

Rozdział drugi

                    Leon

Myślałem o niej całą noc, a ona, nie pojawiła się. Olała mnie. Nie wiem nawet jaki ma numer telefonu. Czekałem pół godziny, nie było jej, ale zauważyłem jej koleżankę co dopadła ją po rozmowie ze mną.
-Hej!-zawołałem.
-O... Cześć?!- powiedział z lekkim uśmiechem.
-Widziałaś Manie?
-Wiesz wczoraj pojechała do ojca, została tam na noc, i dziś jej nie będzie.
-Mhm... A możesz mi podać jej numer telefonu?-zapytałem.
-Jasne!- odpowiedziała, a jak jej podałem telefon, szybko wpisała numer i oddała telefon.
-Proszę- powiedziała- Ja muszę lecieć, pa.
-Do zobaczenia.- odparłem i już wcisnąłem zieloną słuchawkę przy numerze Mani.
Nie odbierała, i tak z sześć razy, w końcu   odpuściłem.Szkoda.

   Mania
Cały dzień postanowiłam zostać z tatą, zwłaszcza teraz gdy chcę zacząć żyć normalnie. Zrobiłam mu śniadanie, jego ulubione, jajecznicę z pomidorem z trzech jajek, i tosty posmarowane dżemem.
-Dzień Dobry tato.
-Cześć Maniu.- powiedział a jego twarz promieniała.
-Zrobiłam Ci śniadanie, smacznego.
-Jak ty o mnie dbasz.
-Dziś wracam do New Yorku, nie mogę olać studiów i trzeba zacząć trenować pływanie.
-Na pewno Ci się uda, jesteś najlepsza.- odpowiedziała.
-Oby-powiedziałam- Chciałabym się dostać tam, tak mi na tym zależy. Moje najwieksze marzenie to doprowadzić ten klub na Olimpiadę Klubów, i zdobyć tam złoto.-uśmiechłam się.
-Mierz wysoko a na pewno coś osiągniesz.
I tak zrobię, trochę mi było trzeba tych słów pocieszenia taty.
Dziś obiecałam tacie że pójdziemy na grób mamy, zawsze chodziłam tam sama, ale wydaje mi się że od dziś się to zmieni.
Po przyjściu z cmentarza, postanowiłam sprawdzić pocztę, i kto do mnie dzwonił na telefon. Piętnaście nieodebranych połączeń, dwa od trenerki, trzy od Anny, siedem od nieznanego numeru, i jedno od nieznanego numeru. Miałam też dwa SMS-y.

-------------------------------------------------------
Anna
-------------------------------------------------------
Czemu nie odbierasz? Przystojniak z wczoraj Cię szukał,
prosił mnie o podanie twojego numeru, oczywiście mu podałam.
Chyba się nie obrazisz, oddzwoń.:*
--------------------------------------------------------
A drugi był od nieznanego numeru, pewnie to był Leon, ten co dzwonił aż siedem razy.Zapisałam już numer.

--------------------------------------------------------
Leon
--------------------------------------------------------
Witaj, czemu Cię nie było na treningu, czekałem, ale to nic.
Prosiłbym o oddzwonienie.
Leon.
---------------------------------------------------------

Najbardziej mnie ciekawił ten ostatni numer, postanowiłam że pierwsze co zrobię to oddzwonię właśnie na ten numer.

-Halo, Michael słucham.- odezwał się męski głos w słuchawce.
-Dzień dobry, z tego numeru ktoś do mnie dzwonił, mam na imię Mania.
-O....-powiedział z uśmiechem w głosie.- Jestem trenerem klubu New York, twoją prośbę o dostanie się do naszego klubu został pozytywnie rozpatrzony. Zapraszam Cię na trening sprawdzający za tydzień o 11:00, czy Ci pasuje?-zapytał, a ja wciąż nie wierzyłam w to co usłyszałam, przecież nawet nic nie wysyłałam.
-Tak pasuję, dziękuje.
-Dobrze, do widzenia.
-Do widzenia.

-Tato!- krzyczałam.
-Słucham?!- odpowiedział.
-Dostałam się na trening- powiedziałam.
-To wspaniale- powiedział i w jego oczach pojawiły się łzy.
-Tato, co Ci jest?- zapytałam a on trzymał się za serce.
-Tato!!!- zawołałam, i już dzwoniłam po karetkę.

------------------------------------------------------------

I tak mamy II rozdział, trochę się ciągnie, wiem. Obiecuje że wszystko się wyjaśni w następnych rozdziałach. Czy Mania pójdzie na trening? Co jest z jej tatą? Czy to jej wina? a najważniejsze: Czy Mania bliżej zapozna Leona? Na te pytania będą odpowiedzi w następnych rozdziałach, ale powiem jedno ,,cierpliwość''.

CZYTASZ = SKOMENTUJ daje mi to dużo szczęścia :P

wtorek, 18 lutego 2014

Rozdział pierwszy

Była godzina szósta rano. Wstałam pierwsza by zrobić śniadanie, musiałam wynagrodzić Annie że pozwała mi mieszkać u siebie.
Dziś mieliśmy mieć ważną sesje z biologi, wczoraj nie mogłam się nic uczyć, byłam u ojca a on jak zawsze pijany....
Na szczęście przed sesją miałam mały trening na basenie. Wtedy czuje się jak mistrz, tylko jeszcze nie jestem tak dobra by trenować w najlepszym klubie.
Mojej trenerki nie było, chyba zachorowała więc popływałam sama, lecz zauważyłam nowego chłopaka który mnie obserwował. Był brunetem dość wysoki, ciemna karnacja, i tatuaż na nadgarstku, nie powiem, też mam tatuaż na nadgarstku zrobiłam go jak zmarła moja mama i to jest napis ,,never give up", i tego się trzymam.
Po treningu poszłam na wykład gdzie już czekała Anna.
-I jak było na treningu?- zapytała mnie gdy usiadłam.
-Nie było trenerki ale nie było tragedii.-odpowiedziałam, i zaraz wszedł profesor.
-Moi drodzy dziś nie będzie sesji, jest u nas przedstawiciel uniwersytetu medycznego w New Yorku, i też słyszałem że trenuje w grupie ,,New York'', a mamy tu dość sporo pływaków, mam rację?! No więc przedstawiam pana Leona Klarka.-po tych słowach wszedł ten sam brunet którego widziałam na basenie.
-Tego Leona widziałam na basenie.- powiedziałam.
-Ładny.-tylko to odpowiedziała Anna , ucichła ponieważ on zaczął mówić.

- Dzień dobry. Mam na imię Leon i dziś przybyłem tu do was z dwoma informacjami. Pierwsza to taka że zaraz was zanudzę moim projektem, a druga to taka że za tydzień odbędą się klasyfikacje do grupy ,,New York'' słyszałem że są tu kandydaci, więc zapraszam.
-Słyszałaś jego, masz szanse!- powiedziała Anna, i to był błąd jej ton był zbyt głośny.
-Cii..- powiedziałam, ale niestety już każdy to usłyszał, nawet on....
- Wszyscy mają szanse, nawet pani a widziałem pani trening i powiem że masz dużą szanse- powiedział Leon, to chyba było skierowane do mnie, patrzył w moje oczy. Nic nie powiedziałam trochę się zawstydziłam.Myślałam że zabije Anne.....

Po wyświetleniu projektu starałam nie patrzyć w stronę Leona, szlak on mnie zauważył.
-Poczekaj-zawołał.
-Słucham?
-Przyjdź na kwalifikacje, jesteś naprawdę dobra.
-Nie sądzę, ale może przyjdę będę musiała trochę potrenować.
-Wiesz co? Kiedy trenujesz, przyjdę może pomogę, jeśli pozwolisz?
- Jutro o 6:00 zapraszam - powiedziałam z lekkim uśmiechem.

Wyszłam z sali a już Anna musiała mnie zapytać.
-O czym gadałaś z nim?
-O pływaniu.... Przyjdzie jutro na trening.
-oh... Musimy to uczcić, idziemy na drinka?
-Nie mogę, jadę do taty.

Po dwóch godzinach byłam już w domu. Tata jak zwykle upity, ale spokojny na szczęście. Poszłam zrobić mu obiad, i mu przyniosłam do pokoju.
-Mania?-zapytał, wybudzać się ze snu.
-Tak to ja o co chodzi?
-Przepraszam.-jedno proste słowo a ja już się lepiej poczułam.
-Ale za co?
-Za to że Cię zawiodłem, że nie miałaś ojca w te trudne dni- zaczął płakać.- Obiecuje Ci że to się skończyło.
Przytulił mnie, i ja też zaczęłam płakać, nie miałam nic do powiedzeni, byłam wreszcie szczęśliwa.
Przez resztę wieczora rozmawialiśmy o moim udziale w ,,New Yorku", i tata wreszcie zaczął mnie popierać w tym pomyśle. Poszłam spać...

Dryń, dryń.... mój telefon który znalazł się na podłodze.
-Halo.- powiedziałam zaspanym głosem.
-Mania, gdzie jesteś zaraz sesja?!- usłyszałam głos Anny.
-Jestem u taty zaspałam, kurde...- przypomniałam sobie o treningu.-trening, obiecałam mu....

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
I tak jest I rozdział, początek, mam nadzieje że wam się spodoba. Miłego czytania! :*

CZYTASZ = SKOMENTUJ

poniedziałek, 10 lutego 2014

Prolog

Nigdy nie miałam złej opieki, lecz kiedy moja mama zmarła ojciec popadł w alkoholizm. Zawsze chciał jak najlepiej dla swojej jedynej córki, posłał mnie na studia, trenowałam pływanie, miałam zostać kimś...... Po jakimś czasie ojca nie obchodziło co ze mną będzie, jakie mam oceny, jak mi idzie w pływaniu. Tak bardzo go potrzebowałam, jego miłości, jego uwagi.......
Mam na imię Mania, mam 22 lata i studiuje medycynę. Razem z tatą mieszkam w Newark, około 14 kilometrów od Nowego Jorku. Jeżeli można to nazwać mieszkaniem, ponieważ studiuje w Nowym Jorku, i tam pomieszkuje u mojej przyjaciółki.
Zawsze chciałam zostać pływaczką, i żeby trenować w klubie ,,New York''. Niestety miałam ciekawsze zajęcia, przerwałam pływanie aby opiekować się wiecznie pijanym ojcem, ale gdy już poszłam na studia on musiał radzić sobie sam.
Jako piętnastolatka zostałam służącą taty, i osobą którą można bić i poniżać. Zawsze na duchu trzymała mnie moja przyjaciółka Anna. Była wsparciem, i zawsze mogłam się u niej przechować. I to dzięki niej nie poddałam się.
Nigdy nie myślałam na miłości, i tak naprawdę nie chciałam jej, ale chyba ona chciała mnie........

****************************

Na razie tyle, mam nadzieje że będzie się podobać :)
Czytasz = SKOMENTUJ